قَبْلِهِمْ كانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ أَثارُوا الْأَرْضَ وَ عَمَرُوها أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوها - آيا در زمين نمىگردند تا بنگرند كه چگونه بوده است عاقبت كسانى كه پيش از آنها مىزيسته‌اند و كسانى كه توانشان بيشتر بوده است و زمين را به شخم زدن زير و رو كرده و بيشتر از ايشان آبادش ساخته بودند . » / 20 مراد اين است كه با چشم خود تبلور اين حقايق را بنگرند . پس انسان نبايد به مصنوعات خود از قبيل سلاحهاى ويرانگر و بهره‌ورى از كشاورزى و استخراج خيرات و بركات زمين و بهتر شدن محصولات خود مغرور و فريفته شود . و نبايد فريب آسمان‌خراشها و فرودگاهها و ديگر پديده‌هاى علمى و صنعتى خود را بخورد . بلكه بايد واقعا در عاقبت كارها بنگرد نه به نيروى علم و تكنيك موجود . « وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ - و پيامبرانى با معجزه‌ها بر آنها مبعوث شده بود . » خداوند حجت را بر آنان تمام كرد و رسولانى فرستاد تا آنها را بيم دهند و از عذاب خدا بترسانند و چون رسولان او را تكذيب كردند ؛ « فَما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ - پس خدا به ايشان ستم نمىكرد ، آنان خود به خويشتن ستم مىكردند . » و اين در زمانى بود كه عذاب سخت خدا گريبانشان را مىگرفت . [ 10 ] پس از آن پروردگار ما را به يكى از سنتها و تقديراتش در زندگى اين جهانى توجه مىدهد كه چه بسا مردم كه به آن توجه ندارند . و آن اين است كه عاقبت كسانى كه بد مىكنند بد خواهد بود . اين بد كردنها عبارت است از تكذيب آيات خدا و به ريشخند گرفتن آنها . اين آيه روح و و جدان انسان را بر مىانگيزد ، زيرا شيطان هنگامى كه مىخواهد آدمى را گول بزند گناهان را در نظر او امرى ساده جلوه مىدهد و اندك اندك او را از گناهان كوچك به گناهان بزرگ مىكشد ، تا جايى كه گناه همهء اعمالش را فرو پوشد . پس از همين راه به بنيان اعتقادى او حمله مىكند تا آنجا كه اعتقاد به خدا و دين را از او مىستاند و در جهنم رهايش مىكند به عبارت ديگر گناه چونان كسى است كه از راهى سرازير مىرود كه هر چه به پايان